واهی

واهی. ( ع ص ) سست.( غیاث اللغات ) ( آنندراج ) ( مهذب الاسماء ) ( دهار ). واهن. ( مهذب الاسماء ). ضعیف. ( یادداشت مرحوم دهخدا ): تدبیری دیگر ساختند در برانداختن خوارزمشاه التونتاش سخت واهی و سست و زفت. ( تاریخ بیهقی ص 87 ).
قبه ای برساختستی از حباب
آخر آن خیمه ست بس واهی طناب.مولوی. ( مثنوی چ نیکلسون دفتر4 ص 375 )- واهی ادب:
گفت آخر ای خس واهی ادب
این سزای داد من بود ای عجب.مولوی.- واهی کردن؛ سست کردن: بر دیواری که بدست خویش اساس آن را واهی کرده باشد تکیه نباید زد. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 128 ). و گردش چرخ و حوادث دهر قواعد آن را واهی نتوانست کرد. ( کلیله و دمنه ).
- واهی گشتن بوعبداﷲ صوفی محتسب را در وی شک افتاد و در انکار عزیمت وی واهی گشت:. ( جهانگشای جوینی ).
|| پا در هوا. بیهوده. ( فرهنگ نظام ). حرف بی معنی و یاوه. سخن سرد و بی مزه. ( ناظم الاطباء ):
پای را واپس کشیدی تو چرا
می دهی بازیچه واهی مرا.مولوی.|| ناپایدار. سست. پادرهوا: و مقصود مطلوب از زهرات و ثمرات زمان واهی یعنی تمتع از استیفای الوان ملاهی برداشته. ( جهانگشای جوینی ). || نعت فاعلی است از وهی. ( از المنجد ). رجوع به وهی شود. || شکافته. || فروهشته. مسترخی. سست. || گول. || کهنه. پوسیده. نزدیک به افتادن گردیده. || ابر بازشده. ( ناظم الاطباء ). در تمام معانی رجوع به وهی شود.

[ ع. ] (اِفا. ) سست، بی اساس.

۱. ویژگی آنچه حقیقت ندارد، غیرواقع، بی پایه.
۲. [قدیمی] فروهشته و ضعیف، سست

سست، فروهشته، بی بنیان، کهنه وپوسیده
(اسم ) ۱ - سست ضعیف بی بنیان: (( نوع دوم آنست که ترکیبات ناخوش... و معانی واهی در شعر بکار برد... ) ) یا امید واهی. امید بی اساس. ۲ - ( متعدیا ) سست کننده ( بجای موهی ): (( اما واهی محکمات اساس... او بود. ) توضیح باین معنی ظاهرا خطاست چه (( وهی ) ) مجردا لازم است لاغیر.۳ - پوسییده کهنه.

💡 مشتری خواهی بهر دم پیچ پیچ تو چه داری که فروشی هیچ هیچ

💡 بالاتر از آنی که بگویم چون کن خواهی جگرم بسوز و خواهی خون کن

💡 پس سلیمان گفت ای انصاف‌جو داد و انصاف از که میخواهی بگو

💡 شد روم مست روی او شد زنگ مست موی او خواهی به سوی روم رو خواهی به سوی زنگ شو

💡 گفتم ز من چه خواهی و گفتا که جان و دل گفتم که حاضر است بیا هر دو را ببر

💡 تا روز قیامت که درآید از پای دستش گیرد چون تو شفاعت خواهی