واقی

واقی. ( ع ص ) نگاه دارنده. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( غیاث اللغات ). حافظ. صائن. نگهبان. || حامی. ( غیاث اللغات ). || دافع. ( از اقرب الموارد ). مانع. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). مالهم من اﷲ من واق؛ ای دافع. ( اقرب الموارد ). || سرج واق؛ زینی که پشت ریش نکند ستور را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). زینی که پشت ستور را ریش نکند.( ناظم الاطباء ). || فرس واق، اسپ سم بر جایگاه نهنده. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). اسبی که از درد سم راه نرود و سم از جای بلند نکند. ( ناظم الاطباء ). || ( اِ ) غراب. صُرَد. ( از اقرب الموارد ) ( المنجد ). نام مرغی که صرد نیز گویند. ( ناظم الاطباء ). ورکاء. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). و یاء آخر آن را حذف کنند و واق [ ق ِ ] گویند، و آن را بدین نام بمناسبت صدایش نامیده اند. ( از اقرب الموارد ).

[ ع. ] (اِفا. ) ۱ - نگاه دارنده، حافظ. ۲ - حامی.

(اسم ) ۱ - نگاه دارنده. ۲ - حامی.

💡 آن میی کز قوت و لطف و رواقی و طرب برکند از بیخ هستیِ چو کوه قاف را

💡 تا هم آخر به دست زرین چنگ کرد سیمین‌رواقی از گِل و سنگ

💡 قصر قدر تو رواقیست که می‌اندازد سایه بر منظر کیوان ز بلند ایوانی

💡 زان می صاف رواقی بود یک پیمانه باقی از ازل امروز ساقی ریخت ناگه در گلویم

💡 شه ناصر دین راد فرخنده بدید و زاد کش کاخ فلک بنیاد مسجود خواقینا

💡 ز بهر خاتم او تا نگین حکم کند عدو زدیده یواقیت و بهرمان بدهد