هفت جوش

هفت جوش. [ هََ ] ( اِ مرکب ) هفت فلز است به هم آمیخته که آن را اژدهاث گویند و آن به غایت محکم باشد، و آن هفت فلز این است: زر، نقره، مس، جست،آهن، سرب، ارزیز. ( از غیاث اللغات ). هفت جسد است که با هم گدازند و از آن چیزها سازند و آن آهن و جس که روح توتیا باشد و سرب و طلا و قلعی و مس و نقره است.( برهان ). مفرغ. ( یادداشت به خط مؤلف ):
بنش بُد ز پولاد و ارزیزپوش
برآورده دیوارش از هفت جوش.اسدی.هفت جوش از آینه دادت تو نیز
پنج نوش از کلک صفرایی فرست.خاقانی.لگدکوبه گرزه هفت جوش
برآورده از گاو گردون خروش.نظامی. || ( ص مرکب ) گدازان. بسیار جوشان یا سخت گداخته شده:
کوره ش آنگه ز هفت جوش نشست
کآمد آن هفت کیمیاش به دست.نظامی.چه باید در این آتش هفت جوش
به صید کبابی شدن سخت کوش.نظامی.|| سخت محیل. سخت گربز. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به هفت رنگ و هفت خط شود.

( ~. ) (اِمر. ) ۱ - فلز بسیار سخت. ۲ - شخص پر طاقت.

۱. [مجاز] شخص جان سخت و پرطاقت.
۲. (اسم ) [عامیانه] فلز بسیار سخت و محکم که از ترکیب هفت فلز به دست می آید، طالیقون.

(اسم ) ۱- فلز بسیارسخت ۲- شخص پرطاقت

فلز بسیار سخت.
شخص پر طاقت.

💡 ای خسروی که نوک سنانت به روز رزم در هفت جوشن فلک آسان کند گذار

💡 چه قلعه یکی کوهی از هفت جوش عروجش نگهدار بودست هوش

💡 تیری که همت تو گشاد از کمان حکم از روی هفت جوشن گردون گذار کرد

💡 کورش آنگه ز هفت جوش نشست کامد آن هفت کیمیاش به دست

💡 چه باید درین آتش هفت جوش‌‌ به صید کبابی شدن سخت کوش‌‌‌؟

💡 چه قلعه یکی کوه از هفت جوش عروجش نگه را ربودست هوش