هرزه گرد

هرزه گرد. [ هََ زَ / زِ گ َ ] ( نف مرکب ) هرجایی. ( یادداشت به خط مؤلف ). کسی که در همه جا آمد و شد می کند و سخن چینی می نماید. ( ناظم الاطباء ):
خواجه غلامی خرید دیگر تازه
سست هل و هرزه گرد و لتره ملازه.منجیک ترمذی.هرزه گرد بی نماز هوس باز که روزها به شب آرد در بند شهوت. ( گلستان ).
تا دل هرزه گرد من رفت به چین زلف او
زین سفر دراز خود عزم وطن نمی کند.حافظ.دلا مباش چنین هرزه گرد و هرجایی
که هیچ کار ز پیشت بدین هنر نرود.حافظ.|| آواره. ( ناظم الاطباء ). رجوع به هرزه رو و هرزه دو شود. || ( اِ مرکب ) در تداول مردم سلطان آباد اراک نام چرخ ساده پایه داری است که کلاف نخ را به گرد آن افکنند و با استفاده از گردش آن باز کنند.

( ~. گَ ) (ص فا. ) آواره، ولگرد.

کسی که بیهوده به همه جا می رود، آواره، ولگرد.

آواره، ولگرد.

💡 جا نگیری بر من نه به بر دلبر من هرزه گردی کنی اندر پی آزار منی

💡 بیا که غلغله در شهر دلبران فکنیم جنون زنده دلان هرزه گرد صحرا نیست

💡 کوش تا سیراب از بحر تماشا نگذری همچو موج هرزه گرد از روی دریا نگذری

💡 گداز انفعالم مانعست از هرزه گردیها به این نم یک دو دم شیرازهٔ خاک پریشانم

💡 گشت معلومم نگاهش هرزه گردی کرده است هیچکس در پیش چشمش چون تغافل کیش نیست

💡 نگاه هرزه گردم شد سبک پرواز بستانی که باز از اشک نومیدی گرانبارست مژگانم