هرزه درای

هرزه درای. [ هََ زَ / زِ دَ ] ( نف مرکب ) مرکب از هرزه + درای که مخفف دراینده است. ( حاشیه برهان چ معین ). کنایت از پوچ گوی و هرزه گوی و یاوه گوی باشد. ( برهان ). پرگوی و یاوه گوی. ( ناظم الاطباء ):
در کاروان ما جرس قال و قیل نیست
راه سخن به هرزه درایان نمیدهیم.صائب تبریزی.

( ~. دَ ) (ص فا. ) بیهوده گوی، پرگوی.

یاوه گوی، بیهوده گوی، هرزه خای.

( هرزهدرا ی ) (صفت ) آنکه بیهوده گوید

بیهوده گوی، پرگوی.

💡 هرزه درای هوس چند توان زیستن لب به ثنایش دهیم بر نفس احسان‌ کنیم

💡 در کاروان ما جرس قال و قیل نیست راه سخن به هرزه درایان نمی دهیم

💡 تا پنبه اش به لب نگذارند چون جرس بی مغز ترک هرزه درایی نمی کند

💡 صاحب دردی اگر به دادت نرسد عمری به عبث هرزه درایی کردی

💡 بیدل نفست خون مکن از هرزه درایی چون جاده درین دشت فکندیم عنان را

💡 بربند به نرمی دهن هرزه درایان از پنبه توان کرد زبان بند جرس را