نیم خورده

نیم خورده. [ خوَرْ / خُرْ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) آنچه از غذا در ظرف بماند. باقی مانده غذا. ( ناظم الاطباء ). نیم خورد. پس مانده. بازمانده. سؤر. ته مانده. وامانده. فضله خوان. دهن زده. بقیه و پس مانده خوراکی که دیگری قدری از آن خورده است:
نخورد شیر نیم خورده سگ
ور به سختی بمیرد اندر غار.سعدی.قنقرات خاتون گفت قدری طعام نیم خورده بی بی به من دهید تا بخورم و به تبرک بخانه برم. ( تذکره دولتشاه ).
عقل که پرورده شد ز میده هارون
کاسه نلیسد ز نیم خورده هامان.تقوی ( از یادداشت مؤلف ).|| کنایه از زنی که دیگران به وصلش رسیده اند. دستمالی شده: گفت کنیزک را با سیاه بخش که نیم خورده او هم او را شاید. ( گلستان ). || خاییده شده. ( ناظم الاطباء ) ( فرهنگ فارسی معین ). || گندم برشته شده. ( ناظم الاطباء ).

(خُ دِ ) (ص مف. ) ۱ - باقی ماندة طعام. ۲ - خاییده شده.

خوراکی که از پیش دیگری زیاد آمده باشد، غذای پس مانده.

باقی ماندة طعام.
خاییده شده.

💡 رسید ضبط تو جایی که گرگ قانع شد به نیم خورده که لطف از سگ شبان دارد

💡 نخورد شیر، نیم خوردهٔ سگ ور بمیرد به سختی اندر غار

💡 ز دل یک لخت دارم نیم خورده جگر بریان کن و خوان تازه گردان

💡 چون پیش کنیم خورده گیری اما با لحن درشت عیبجوئی نکنیم

💡 ازان زلال بقا کآب نیم خورده توست چو خضر هر که خورد ایمن از ممات شود

💡 ساقیا، خون من بخور به تمام می بده، لیک نیم خورده خویش