ننگین

ننگین. [ ن َ ] ( ص نسبی ) معیوب. زشت. ( غیاث اللغات ) ( از برهان قاطع ) ( از جهانگیری ) ( ناظم الاطباء ). عیب دار.( برهان قاطع ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ):
هست پاک و حلال و رنگین روی
نه حرام و پلید و ننگین روی.سنائی.|| بدنام. ( انجمن آرا ). باننگ. مخفف ننگ گین. صاحب ننگ. ( یادداشت مؤلف ). دارای ننگ. رسوا. ( فرهنگ فارسی معین ). || سرشکسته. ( یادداشت مؤلف ). || ساده و برهنه. ( آنندراج ).

( ~. ) (ص نسب. ) شرم آور.

ننگ دار، بدنام، زشت و رسوا.

شرم وحیا، آبرووحرمت، زشتی ورسوایی نیزگویند
( صفت ) ۱ - دارای ننگ بد نام رسوا. ۲- زشت.

💡 گفت عیسی را یکی ننگین چرا داری بدن گفت بابد روح پاک از کفر خذلان داشتن

💡 مرا هم تو به هر رنگی که خوانی اگر رنگین اگر ننگین ندانم

💡 جامهٔ ننگین لکه‌دار به تن کرد دوخت هر آن بی‌شرف به قتل تو پاپوش

💡 دانک این نفس بهیمی نر خرست زیر او بودن از آن ننگین‌ترست

💡 .همسرایان: می‌گویند مادرت در این پیوند ننگین همسر تو بود