معنی نفوس | لغت یاب

لغت نامه دهخدا

نفوس. [ ن ُ ] ( ع اِ ) ج ِ نَفس. رجوع به نَفس شود.
- نفوس ثلاثه؛ نفس اماره و لوامه و مطمئنه، یا کنایه از ارواح ثلاثه که روح حیوانی و نباتی و جمادی است. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). رجوع به ترکیبات نَفس شود.
- نفوس قدسیه؛ ذاتهای پاک و ارواح اخیار. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). رجوع به نَفس شود.
|| نزد ارباب صنعت، کباریت و زرانیخ. ( یادداشت مؤلف ). || ( مص ) نفاسة. نفاس. نفس. نفیس. مرغوب فیه بودن. ( از المنجد ). رجوع به نَفَس و نفاسة شود.
نفوس. [ ن َ ] ( ع ص ) نافس. عائن. ( از متن اللغة ). شورچشم.

فرهنگ معین

(نُ ) [ ع. ] (اِ. ) جِ نفس.

فرهنگ عمید

= نَفْس

فرهنگ فارسی

جمع نفس
( اسم ) جمع نفس: ۱ - نفسها:...کلام منظوم بدان اوزان مقبول طباع و مستعذب نفوس آمده. یا نفوس بالا. ملایکه: زی خاک درش نفوس بالا دادند پیام کانظرونا. ( تحفه العراقین.قر.۱٠۶ ) یا نفوس علوی علویه. ملایکه. ۲ - فال بد.
نافس ٠ عائن ٠ شور چشم ٠