نصوح

نصوح. [ ن َ ] ( ع ص ) توبه نصوح؛ توبه راست. ( دهار ) ( منتهی الارب ). یا توبه ای که باز رجوع نکنند بر آنچه از آن توبه کنند یا تائب نیت رجوع ندارد. ( منتهی الارب ). توبه خالص که از آن باز نگردند. ( مهذب الاسماء ). صادق. ( اقرب الموارد ) ( از المنجد ). صاف و خالص و توبه استوار که باز گناه هرگز نکند. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). توبه بسیار خالصانه ای که بعد از آن گرد گناه نگردند. ( از متن اللغة ). توبه خالص. توبه بی بازگشت. توبه ای که نشکند. توبه صادق. ( یادداشت مؤلف ):
بند و غل توبه نصوح بود
باغ دیدن غذای روح بود.سنائی.از خوردن راح ای جمال احرار
دانم که نه بر توبه نصوحی.سوزنی.|| ناصح. ( اقرب الموارد ) ( از المنجد ). خالص. صاف. عسل پاک. ( فرهنگ خطی ).
نصوح. [ ن ُ ] ( ع مص ) راست کردن شتر شرب را. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ). راست کردن شتر آشامیدن را و نوشیدن چندانکه سیراب شود. ( از اقرب الموارد ). || نصح. رجوع به نَصح شود.
نصوح. [ ن َ ] ( اِخ ) ابن قره گوزبن عبداﷲ، او راست: جمال الکتاب و کمال الحساب، در علم حساب که به زبان ترکی به سال 923 هَ. ق. برای سلطان سلیم بن بایزید تصنیف کرده است. ( از یادداشت مؤلف ).

(نَ ) [ ع. ] ۱ - (ص. ) نصیحت کننده، اندرزگو. ۲ - (اِ. ) توبة خالص و حقیقی که شکسته نشود.

۱. ناصح، نصیحت کننده، پنددهنده.
۲. دوست بی ریا و صادق.

ناصح، نصیحت کننده، پنددهنده، دوست بی ریا
۱- (صفت ) نصیحت کننده پند دهنده ناصح. ۲ - ( اسم ) توبه خالص که دیگر بگناه باز نگردد.
ابن قره گوز بن عبدالله او راست: جمال الکتاب و کمال الحساب در علم حساب که به زبان ترکی به سال ۹۲۳ هجری قمری برای سلطان سلیم بن با یزید تصنیف کرده است ٠

اسم: نصوح (پسر) (عربی) (تلفظ: nasuh) (فارسی: نصوح) (انگلیسی: nasuh)
معنی: خالص، راست و درست

نصیحت کننده، اندرزگو.
توبة خالص و حقیقی که شکسته نشود.

💡 قوم گفتند ای نصوحان بس بود اینچ گفتید ار درین ده کس بود

💡 جمله را جستیم پیش آی ای نصوح گشت بیهوش آن زمان پرید روح

💡 چو از کین به نزدیک نصوح شد تو گفتی یکی دیک در جوش شد

💡 گر تو بوصل وعده کنی کی کنی وفا ورمن ز عشق توبه کنم که بود نصوح

💡 جامی حدیث توبه رها کن که داده اند معشوق و می ز توبه مرا توبه نصوح

💡 آن نصوح از ترس شد در خلوتی روی زرد و لب کبود از خشیتی