نشا. [ ن َ ] ( ع اِ ) بوی خوش یا رایحه و بو، مطلقاً. ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ). بوی خوش. ( ناظم الاطباء ). رجوع به نشاء شود. || مأخوذ از نشاسته فارسی و به معنی آن. ( ناظم الاطباء ). نشاسته، فارسی معرب است که شطری از آن حذف شده، چنانکه منازل را منا گویند. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد از صحاح ). نَشاء. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( المنجد ) ( اقرب الموارد ). رجوع به نشاء شود.
نشا. [ ن ِ ] ( اِ ) شامل. ( برهان قاطع ) ( از برهان جامع ). محتوی. ( حاشیه برهان از برهان جامع ). || بته پاره ای نباتات که از جائی به جای دیگر نقل کرده غرس کنند. بته ها که برای نشا کردن از زمین برکنده باشند. ( یادداشت مؤلف ). || نشاسته که از آن پالوده پزند. ( برهان قاطع ). نشاسته. نشاستج. ( زمخشری ). در عربی نشاسته را گویند. کلمه نشا نام عمومی و معمولی نشاسته در مصر است. ( از حاشیه برهان قاطع چ معین ). || عمل نشا کردن. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به نشا کردن شود.
( نشأ ) (نَ ) [ ع. ] ۱ - (مص ل. ) نو پیدا شدن. ۲ - روییدن، رستن، نمو کردن. ۳ - پرورش یافتن. ۴ - (اِمص. ) نوپیدایی. ۵ - رویش، پرورش.
(نَ ) [ ع. نشاء ] (اِ. ) ۱ - روییدن، نمو کردن. ۲ - در فارسی بوته یا قلمه را در جایی کاشتن تا بعد آن را به جای دیگر انتقال دهند.
۱. (کشاورزی ) قلمۀ درخت که در محل مخصوصی در کنار هم بکارند تا بعد به جای دیگر انتقال بدهند، بوتۀ گل.
۲. (اسم مصدر ) [قدیمی] روییدن، نمو کردن، پرورش یافتن.
* نشا کردن: (مصدر متعدی ) (کشاورزی ) جابه جا کردن قلمۀ درخت یا بوتۀ گلی که تازه سبز شده.
۱ - نو پیدا شدن. ۲ - روییدن رستن نمو کردن. ۳ - پرورش یافتن. ۴ - ( اسم ) نو پیدایی. ۵ - رویش. ۶ - پرورش.
[ویکی الکتاب] معنی نَّشَأْ: که بخواهیم (جزمش به دلیل این است که شرط شده به جمله بعدی:"إِن نَّشَأْ نُنَزِّلْ عَلَیْهِم مِّن ﭐلسَّمَاءِ ءَایَةً ")
معنی یُنْشِئُ: پدید می آورد (نشا و نشاة به معنای احداث و تربیت چیزی است)
معنی یُنَشَّأُ: پرورش می یابد (نشا و نشاة به معنای احداث و تربیت چیزی است)
معنی نَّشْأَةَ: ایجاد و تربیت - خلقت (نشا و نشاة به معنای احداث و تربیت چیزی است)
معنی نُنشِئَکُمْ: که شما را پدید آوریم- که شما را آفرینشی تازه و جدید بخشیم(از نشا و نشاة به معنای احداث و تربیت چیزی است)
ریشه کلمه:
شی ء (۵۱۹ بار)
