نجق

نجق. [ ن َ ج َ ] ( اِ ) نجک. رجوع به نجک شود.

(نَ جَ ) (اِ. ) نوعی سیخک برای راندن ستوران.

(اسم ) ۱ - نجک ۲ - نوعی چوبدستی وتعلیمی که درقدیم حاجبان وقاپوچیان درباربدست میگرفتندوگاه نامه های محرمانه رادردرون آن پنهان میکردندوبمقصدمیرسانیدند.درکتاب [رموزحمزه] باین معانی آمده ۳ - نوعی سیخک که برای راندن ستوران بکاربرند: آن دواز خدابی خبرنجق وشمشیروخنجردراونهاده آن سروریاض سلطنت راکه درگلشن اقبال نشوونما یافته نسیم صباراازحوالی اومجال وزیدن نبودازپای در آوردند.

نوعی سیخک برای راندن ستوران.

💡 یک سنجق و صد هزار نیزه از نور لطیف گشت مفتون

💡 شوکت بختش ببزم حشمت جم پست ساخت رایت فتحش برزم سنجق سنجر شکست

💡 ز دست صبح گریبان خویشتن بدرد ز عشق سنجق فتحت شب سیه گیسو

💡 سلطان ابد سنجق منصور برافراخت «الحق أنا» از ارض و سماوات برآمد

💡 میان دل چو برآید غبار و طبل و علم هزار سنجق هستی ببین تو بشکسته

💡 شه ملایک حاجب محمد آنکه ز واجب فراتر از حد امکان فرش فراشته منجق