مخذول

مخذول. [ م َ ] ( ع ص ) خوارکرده شده. ( غیاث ) ( آنندراج ). خوار شده و ذلیل و منکوب. ( ناظم الاطباء ): شغل این مخذول کفایت کرده آمد. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 367 ). به زودی بروم تا آن مخذول برانداخته آید. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 413 ). و هارون عاصی مخذول پسر خوارزمشاه می ساخته بود که به مرو آید با لشکر بسیار. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 472 ).
نشگفت که مقهور شدآن لشکر مخذول
مقهور شود لشکر سلطان ستمکار.معزی ( دیوان ص 202 ).گر من از چشم همه خلق بیفتم سهل است
تو مپندار که مخذول ترا ناصر نیست.سعدی ( کلیات چ مصفاص 392 ).|| گذاشته شده. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). فرومایه و ترک شده. ( ناظم الاطباء ). || روگردان کرده شده و ناامید و نامراد و محروم و بی بهره. ( از ناظم الاطباء ).

(مَ ) [ ع. ] (اِمف. ) ۱ - بی بهره، خوار شده. ۲ - کسی که از یاری کردن به او خودداری کنند.

سرافکنده، خوار.

( اسم ) خوار کرده شده زبون گردیده: از آن مخذولان هر که پدید آمد ناچیز شد. جمع: مخاذیل.

بی بهره، خوار شده.
کسی که از یاری کردن به او خودداری کنند.

💡 همیشه تا که ز نصرت جدا بود خذلان همیشه باش تو منصور و حاسدت مخذول

💡 هم بدین سان مدبر و مخذول باشد بی خلاف کرکسی را زین سبب اندیشهٔ عصیان بود

💡 هر که عاصی‌ گشت در تو مدبر و مخذول شد در تو عاصی‌گشتن از اِدبار و از خذلان بود

💡 این چنین مخذول واپس مانده‌ای خانه کندهٔ دون و گردون‌رانده‌ای

💡 اگر بر نفس نحسی دیو شد چیر برو بر خاذل و مخذول می‌خند

💡 همیشه دوستانت شاد و خرم همیشه دشمنان مخذول و مقهور