نامع

سخن یا صحبت بدون صوت، گفتگویی که اصوات از آن خارج نمی‌گردد؛ این درکی بود که مردم دنیای باستان از مکتوبات استنباط می‌کردند. نامع در مقابل مع، تشبیه به صدای برّه که دارای اصوات و قابل شنیدن است، در برابر نامهَ بدون اصوات و غیر قابل شنیدن.

💡 کنون از مهر گل چون موم گشتم چو موی لقمه نامعلوم گشتم

💡 چو رویی دید نامعلوم و ناخوش از آن زشتی دویدش بر سر آتش

💡 ای دریغا که برون رفت بدر عمر و هنوز در و دیوار تمنی همه نامعمورست

💡 گر بر در آفتاب روشن باشم آن به که چو سایه نامعین باشم

💡 اصل جهان تویی و ازو پیشی آنچنانک اصل عدد یکیست ولی نامعددست

💡 لیکن چو هست کیسه ام ازسیم و زرتهی عزمم هنوز چون صله ات نامعین است