ناصر

(ص ) [ ع. ] (اِفا. ) یاری گر، یاری کننده. ج. نصار. انصار.

لقب عبدالرحمن سوم از خلفای اموی اندلس که از ۳٠٠ تا ۳۵٠ ه.ق. سلطنت داشت.
یاری کننده، یارویاور، نصاروانصارجمع
( اسم ) ۱ - یاری کننده مددکاریاور جمع: انصارنصار. ۲ - نامی است ازنامهای خدای تعالی.
یوسف بن ایوب ملقب به صلاح الدین از امرای ایوبی است.

اسم: ناصر (پسر) (عربی) (مذهبی و قرآنی) (تلفظ: nāser) (فارسی: ناصر) (انگلیسی: naser)
معنی: یاری کننده، از نام های پروردگار، ( در قدیم ) نصرت دهنده، ( اَعلام ) ) ناصرخسرو: [، قمری] حکیم، شاعر و نویسنده ی ایرانی، متولد قبادیان بلخ، پیشوای اسماعیلیان خراسان، مؤلف سفرنامه، که گزارش سفر هفت ساله ی او به سرزمینهای اسلامی است، جامعالحکمتین، خوانالاخوان، گشایش و رهایش، زادالمسافرین، وجه دین، ) ناصر: لقب ابوالعباس احمد، خلیفه ی عباسی [، قمری]، معاصر با محمّد خوارزمشاه و چنگیزخان مغول، ( در اعلام ) حکیم ابو معین ناصربن خسرو قبادیانی بلخی از حکما و متکلمین اسلام در قرن پنجم هجری

💡 بر وی سوار باد ابونصری کز دین پاک ناصر دین باشد

💡 واندرین نطعم بر ناصر بن خسرو تاختن باید چون گاه قمار آید

💡 در نینوا به نصرت دین نبی نبود افواج ناصری سپه صف شکن دریغ