لغت نامه دهخدا
منفرد. [ م ُ ف َ رِ ] ( ع ص )تنها. ( آنندراج ) ( غیاث ). تنها و مجرد و یکه و یکتا.( ناظم الاطباء ). یگانه. فرد: آن مجتهد طریقت آن منفرد حقیقت... از ائمه وقت بود. ( تذکرةالاولیاء عطار چ کتابخانه مرکزی ج 2 ص 255 ). || ممتاز. مشخص. شاخص: مرزبان... از همه برادران به فضیلت فضل منفرد بود. ( مرزبان نامه چ قزوینی ص 12 ). هر مرکبی را حکمی و خاصیتی و هیئتی بود که بدان متخصص و منفرد باشد و مشارکت نبود. ( اخلاق ناصری ).
- منفرد افتادن؛ جدا افتادن. ممتاز شدن. مشخص شدن: هر یک به بساطت خویش از دیگری منفرد افتاد. ( مرزبان نامه چ قزوینی ص 98 ).
- منفرد گردانیدن؛ جدا کردن. ممتاز کردن: یکی را از دیگر منفرد نگرداند. ( مرزبان نامه چ قزوینی ص 166 ).
|| جداگانه. علی حده. مستقل: بعد از این فصلی منفرد در ذکر آن ایراد خواهد رفت. ( مصباح الهدایه چ همایی ص 321 ). || در اصطلاح شطرنج، حالت پیاده ای که از پیاده دیگر جدا افتاده و دفاع از آن ممکن نیست. || گوشه نشین. ( ناظم الاطباء ):
منقطع از خلق نی از بدخویی
منفرد از مرد و زن نی از دویی.مولوی ( مثنوی چ رمضانی ص 168 ).|| ساده و مفرد و بی آمیزش. || کمیاب و نادر. ( ناظم الاطباء ). || نزد علمای عربیت، لفظی است که برای واحد وضع شده باشد خواه علم باشد خواه غیر آن. مقابل مشترک. || نزد فقها، کسی که به تنهایی نماز گزارد نه با جماعت. ( از کشاف اصطلاحات الفنون ).
منفرد. [ م َ رِ ] ( اِخ ) یا «منفروا» ( 1232-1266م. ) پادشاه سیسیل از سال 1258م. تا سال 1266 م.او پسر قانونی امپراتور فریدریک دوم بود و در مقابل حمله شارل اول به قلمروش مقاومت کرد. ( از لاروس ).