ملازمت

ملازمت. [ م ُ زَ / زِ م َ ] ( از ع، مص ) پیوسته بودن به جایی یا نزد کسی. ( غیاث ). مأخوذ از تازی، اشتغال ومواظبت و پیوسته بودن در کار و ثبات قدم و پابرجایی. ( ناظم الاطباء ). ملازمة. لازم گرفتن. جدا نشدن. منفک نشدن: به ملازمت آن سیرت نصیب دنیا هرچه کاملتر بیابد. ( کلیله و دمنه ). صواب من آن است که بر مواظبت و ملازمت اعمال خیر... اقتصار نمایم. ( کلیله و دمنه ). واضح این آیت و فرمان که بر ملازمت سه خصلت پسندیده مقصور است. ( کلیله و دمنه ). مدت یک دو سال... در ملازمت صحبت او روزگار می گذرانید. ( مرزبان نامه چ قزوینی ص 48 ). همه را الزام کرد تا در دو طرف از روز ملازمت دیوان او می نمایند. ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 438 ). او در سفر و حضر ملازمت خدمت می کرد. ( ترجمه تاریخ یمینی ایضاً ص 440 ). سیه گوش را گفتند ترا ملازمت صحبت شیر به چه وجه اختیار افتاد. ( گلستان ).
پس از ملازمت عیش و عشق مهرویان
ز کارها که کنی شعر حافظ از بر کن.حافظ.باید که بر ملازمت صحبت یار حریص بود و از مفارقت او محترز. ( مصباح الهدایه چ همایی ص 246 ). این چنین صحبتی از انفراد و ملازمت نوافل اعمال فاضلتر. ( مصباح الهدایه ایضاً ص 324 ). نفس به واسطه حسن تربیت ابرار و ملازمت صحبت اخیار، به نقوش آثار خیر منتقش گردد. ( مصباح الهدایه ایضاً ص 340 ). و حال آنکه هیچ مشوش و شوراننده وقت آن مداخلت و ملازمت ندارد که نفس او. ( مصباح الهدایه ایضاً ص 422 ).
من و ملازمت آستان پیر مغان
که جام می به کف کافر و مسلمان داد.آذربیگدلی.- ملازمت کردن؛ مشغول بودن و مواظب بودن. ( ناظم الاطباء ).
|| پیوسته بودن در جایی یا با کسی. جدا نشدن. دور نشدن از جایی یا از کسی: از آداب مرید بلکه از فرائض حال او آن است که موضع ارادت خویش ملازمت کند و به سفر بیرون نشود. ( ترجمه رساله قشیریه چ فروزانفر ص 735 ). شهزاده غازان در اوردوی بولوغان خاتون می بود و ملازمت بندگی اباقاخان می نمود. ( تاریخ غازان ص 7 ).
- ملازمت نمودن بر کاری؛ در آن ثبات ورزیدن. پایداری کردن در آن: پس اگر با وجود توکل و ترک معلوم بر صوم ملازمت نماید نور علی نور بود. ( مصباح الهدایه چ همایی ص 338 ). هرگاه کسی بر این شرایط ملازمت نماید فایده صوم او را حاصل گردد. ( مصباح الهدایه ایضاً ص 339 ). و رجوع به ملازمه و ملازمة شود.

(مُ زَ مَ ) [ ع. ملازمة ] (مص م. ) ۱ - همراهی و خدمت کردن. ۲ - ثابت قدمی.

۱. چیزی را به کسی پیوستن.
۲. همیشه در خدمت کسی بودن.
۳. در جایی ماندن و اقامت کردن.

۱ - ( مصدر ) پیوستن بکسی یا چیزی. ۲ - همیشه در خدمت کسی بودن. ۳ - هم بستگی میان دو امری که بیکدیگر بستگی داشته باشند اقتضای چیزی است چیز دیگر را اول را ملزوم و دوم را لازم خوانند ( غزالی نامه.۲۳ ) یا ملازمه عقلی ( عقلیه ) عبارت از عدم امکان تصور ملزوم است بدون تصور لازم برای عقل. یا ملازمه عادی. ( عادیه ) عبارت از تلازمی است که عقل را رسد که ملزوم را تصور کند بدون تصور لازم او ۴ - قاعده ملازمه. مبنی بر این است که عقل حکم به نیکی عملی کند آن عمل بمنزله تکلیف قانونی افراد محسوب خواهد شد هر چند که قانون تصریحی بدان نداشته باشد و اگر بعکس عقل ببدی و زشتی عملی حکم کند آن عمل بمنزله جرم محسوب خواهد شد هر چند که قانون آنرا در ردیف جرایم نام نبرده باشد.

ملازمة
همراهی و خدمت کردن.
ثابت قدمی.

💡 بیکی از بزرگان و مکاشفان حضرت خطاب رسید که «انا بدک اللازم فالزم بدک» از جان خودت گزیر است ازمن گزیر نیست پس ملازمت ناگزیر خود کن.

💡 من و ملازمت غم، که دستگاه نشاط ز چشم مردم این روزگار تنگترست

💡 چو از ملازمت و بندگی گزیرم نیست مرا الاغ مگر استری دهی پس ازین

💡 و گفت: هرکه خواهد که به محل رضا رسد بگود آنچه رضای خدای عزو جل درآنست که بر دست گیرد و آنرا ملازمت کند.

💡 آنگاه مقام عبودیت است و چون سالک به قدم عبودیت بر قانون طریقت ملازمت نماید، اسماء را در افعال مشاهده فرماید و حقیقت «سنریهم آیاتنا فی الآفاق و فی انفسهم حتی یتبین لهم انّه الحق» بداند.

💡 من قابل ملازمت محرمان نیم وین طرفه تر که خدمت سلطانم آرزوست؟!