مقید

مقید. [ م ُ ق َی ْ ی َ ] ( ع ص ) بسته شده و بندشده و در قید کرده. ( ناظم الاطباء ). بسته. بند کرده. بندی. به بند. به زنجیر. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ): همچنان مقید و مسلسل در بند بلا بگذاشت. ( مرزبان نامه چ قزوینی ص 46 ).

(مُ قَ یَّ ) [ ع. ] (اِمف. ) بند شده، در قید و بند، بسته.

بند شده، پابند، در قید و بند.

بندشده، پابند، درقیدوبند
( اسم ) ۱ - بند شده بسته ( انسان یا حیوان ). ۲ - با قید دارای پابند. ۳ - حرف ساکن مقابل مطلق حرف متحرک: [ روی ساکن را مقید خوانند یعنی از حرکت بازداشته چنانکه: زهی بقائ تو دوران ملک را مفخر. حرف روی را در دو حالت مختلف دو روی است: اگر مقید است روی او سوی ما قبل خویش است و اگر مطلق است روی او سوی ما بعد خویش است. ] ( المعجم. مد. چا. ۴ )۲٠۵ - ۲٠۴:۱ - کلمه عامی که کلمه دیگر با آن جفت شده معنیش را خاص کرده باشد مانند: [ انسان عالم ] که کلمه انسان عام است و عالم قید آن. ۵ - و علاقمند در بند: (... در لباس بسیار مقید است. ] ۶ - مبادی آداب: [... آدم مقیدی است. ]

💡 همین که دیده به نظاره اش مقید شد ازو به سعی بدر بردن دلست محال

💡 از سبحه مقید عدد ماند کی راه برد به آن یگانه

💡 ای مقید بنامرادی خویش این مراد از تو دائما جویم