مقس

مقس. [ م َ ] ( ع مص ) در آب فرو بردن. || پرکردن خیک را. || شکستن چیزی را. || روان شدن آب. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || شعر گفتن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ): هو یمقس الشعر کیف شاء؛ ای یقوله مستعارة من المقس فی الماء. ( اقرب الموارد ).
مقس. [ م َ ق َ ] ( ع مص ) شوریدن دل کسی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). مقست نفسه مقسا؛ شورید دل او. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).

شوریدن دل کسی.

💡 گفت این سهلست اما احمقست مرد احمق زشت و مردود حقست

💡 عاقل می پخته را به خامی نخورد مقسوم خواص پیش عامی نخورد

💡 ز دنیا بخش ما غم خوردن آمد نشاید خوردن الارزق مقسوم

💡 مقسوم بود رزق ولیکن وحدت بی کوشش و بی تلاش حاصل نشود

💡 من و خون دلی که مقسوم است تو و لعل لبی که میگون است

💡 ز دنیا بخش ما غم خوردن آمد نشاید خوردن الا رزق مقسوم