مقحم

مقحم. [ م ُ ح َ ] ( ع ص ) سست. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). ضعیف. ( اقرب الموارد ). || شتری که دندانهای ثنایا و رباعیات وی در یک سال برآمده و دندان روی دندان درمی آورد. ( ناظم الاطباء ) ( ازمنتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || اعرابی که در دشت نشو و نما یافته. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || آن که در قحطی ترک دیار خود می کند. ( ناظم الاطباء ). || در چیزی انداخته شده. ( غیاث ) ( آنندراج ).
مقحم. [ م َ ح َ ] ( ع اِ ) جای هلاک. ج، مقاحم. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). و رجوع به مقاحم شود.

(مُ حَ ) [ ع. ] (ص. ) ۱ - ضعیف، سست. ۲ - اعرابیی که در دشت نشو و نما کند. ۳ - آن که به هنگام قحطی ترک دیار خود کند.

( صفت ) ۱ - ضعیف سست. ۲ - اعرابیی که در دشت نشو و نما کند. ۳ - آنکه بهنگام قحطی ترک دیار خود کند.
جای هلاک

ضعیف، سست.
اعرابیی که در دشت نشو و نما کند.
آن که به هنگام قحطی ترک دیار خود کند.

💡 و قیل هذه الواوات مقحمة و المعنی هو الاول الآخر و الظاهر الباطن لان من کان منا اولا لا یکون آخرا و من کان ظاهرا لا یکون باطنا.