معرت

معرت. [ م َ ع َرْ رَ ] ( ع اِ ) عیب. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). زشتی. بدی. اذیت. رنج. آزار. گزند. آسیب. زیان: و اگر در کاری خوض کند که عاقبت وخیم و خاتمت مکروه دارد و شر و مضرت و فساد و معرت آن به ملک او بازگردد... از وخامت آن او را بیاگاهانم. ( کلیله و دمنه ). و اقلیم عالم را از معرت و مشقت مفسدان و متعدیان خالی و بی غبار کرد. ( سندبادنامه، ص 341 ). الحمدﷲ که این مدبر شوم...به خطه ممات نقل کرد و ضرر اقدام و معرت اقتحام اوبریده شد. ( سندبادنامه ص 328 ). التماس کرد که چند روزی به مهم او پردازد و مضرت و معرت آن دو کافرنعمت غدار را کفایت کند. ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 128 ). ابوالفضل حاجب را که از مشاهیر جماهیر حضرت او بودند فرستاد تا دفع مضرت و کفایت معرت آن لشکر بکند. ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 229 ). نفرت همه ازعوادی مضرت و غوائل معرت قابوس نقصان نمی پذیرفت. ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 373 ). هرکس ایل و مطیعایشان شد از سطوت و معرت بأس ایشان ایمن و فارغ گشت. ( جهانگشای جوینی ). و شکوه دولت روزافزونش شبیخون خوف و هراس از معرت و سطوت بأس او بر سر... دل دشمنان و معاندان او می برد. ( جهانگشای جوینی ). از معرت او بجست و... ( جهانگشای جوینی ). تا اگر گمانی که برد حقیقت شود از معرت و غایله آن ایمن تواند بود. ( جهانگشای جوینی ). به صلاح ملک او نزدیکتر باشد و از معرت فساد و غایلت عناد دورتر ماند. ( جهانگشای جوینی ).
معرة. [ م َ ع َرْ رَ ] ( ع اِ ) گناه. || رنج. ( دهار ) ( ترجمان القرآن ) ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || بدی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || سختی. ( دهار ) ( ترجمان القرآن ) ( از اقرب الموارد ). || خونبها. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || تاوان. || تغییر رنگ رخسار از خشم. || کارزار لشکر بی حکم امیر. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || عیب. ( از اقرب الموارد ) ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). و رجوع به معرت شود. || خیانت. ( اقرب الموارد ). خیانت و در «عاصم افندی » جنایت. ( از محیط المحیط ). || دغا. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).
معرة. [ م ُ رَ ] ( ع اِ ) رنگ که به سرخی زند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).
معرة.[ م َ ع ِ رَ ] ( ع ص ) ارض معرة؛ زمین کم گیاه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).

(مَ عَ رَّ ) [ ع. معرة ] (اِ. ) ۱ - بدی، زشتی. ۲ - گناه کارِ بد و زشت. ۳ - رنج، سختی.

۱. بدی، عیب.
۲. رنج و سختی.
۳. آزار.

( اسم ) ۱ - بدی زشتی عیب: و اگر در کاری خوض کند که عاقبت و خیم و خاتمت مکوره دارد و شر و مضرت و فساد و معرت آن بملک اوباز گردد... ۲ - گناه کار بد و زشت. ۳ - آزار رنج سختی.

معرة
بدی، زشتی.
گناه کارِ بد و زشت.
رنج، سختی.

💡 و من بنده این قصه به سمع اعلی پادشاه- اسمعه الله المسار- از بهر آن گذرانیدم تا معلوم و مقرر شود که خار فتنه، مادت تشویش ملک و دولت باشد و اگر به دفع و قلع آن کوشیده نشود، صدمت حدت و زحمت اذیت و معرت مشقت او به کثرت ابتلا و تواتر بلا ادا کند.

💡 این فصل بگفت وآزرده ونومید برفت. زاغ از گفته خویش پشیمان گشت واندیشید که: نادانی کردم و برای دیگران خود را و قوم خود را خصمان چیره دست و دشمنان ستطزه کار الفغدم. و بهیچ تاویل از دیگر مرغان بدین نصیحت سزاوارتر نبودم. و طایفه ای که بر من تقدم داشتند این غم نخوردند، اگرچه معایب بوم و مصالح این مفاوضت از من بهتر می‌دانستند. لکن درعواقب این حدیث و نتایج آن اندیشه ای کردند که فکرت من بدان نرسید، و مضرت و معرت آن نیکو بشناخت. و دشوارتر آکه در مواجهه گفته شد،و لاشک حقد و کینه آن زیادت بود.