مزکوم. [ م َ ] ( ع ص ) به زکام مبتلا شده. ( از منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). بیمار زکام. ( آنندراج ). گرفتار زکام و زکام زده. ( ناظم الاطباء ). زکام گرفته. ( دهار ). مأروض. سرماخورده. آنکه زکام دارد. چائیده. زکام کرده. زکام یافته. چایمان کرده. مضئود. صاحب زکام. ثطاعی. مکزوز. مضئوک. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
نزد مخدوم فضل تو نقص است
پیش مزکوم مشک تو بعره است.خاقانی ( دیوان ص 833 ).- مزکوم بودن؛ زکام بودن. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). رجوع به زکام و ترکیبات آن شود.
(مَ ) [ ع. ] (اِمف. ) آنکه به زکام مبتلی شده، ج. مزکومین.
زکام زده، مبتلا به زکام.
( اسم ) آنکه به زکام مبتلی شده: نزد مخدوم فضل تو نقص است پیش مزکوم مشک تو بعره است. ( خاقانی ) جمع: مزکومین.
آنکه به زکام مبتلی شده؛
مزکومین.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 بس در خورم به عالم بی مایه زانکه اوست مزکوم سر گرفته و من گوی عنبرم
💡 تو مشک میفشانی و دارد عدو زُکام وز بوی مشک گیرد مزکوم دردسر
💡 در بوستان چو مزکوم در گلستان چو اعمی ماندیم روزگاری فارغ ز بو و رنگی
💡 بوی گل دل جمله جهان بگرفت است افسوس که این مدّعیان مزکومند
💡 ز شاهدانت، پیغام شهد و من محرور ز گلرخانت ره آورد ورد و، من مزکوم!
