مراس

( مرآس ) مرآس. [ م ِرْ ] ( ع ص ) ( از «رأس » ) اسبی که سرهای اسبان بگزد در با هم رفتن، یا آن که بسر زند اسبان دیگر را در وقت تقدم و پیشی خود. ( منتهی الارب ). اسبی که کله اسبان همجوار خود را گاز بگیردو قیل الذی یرأس فی تقدمه و سبقه. ( اقرب الموارد ). || شتری که جز در سر وی قوت و چربی نمانده باشد. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ) ( از متن اللغة ). مُرَاءّس. ( متن اللغة ) ( منتهی الارب ).
مراس. [ م َرْ را ] ( ع ص ) فحل مراس؛ گشن شدید و سخت. ( منتهی الارب ). ذو شدة. ( اقرب الموارد ). || شدید. ( از اقرب الموارد ).
مراس. [ م ِ ] ( ع اِ )سختی. شدت. ( منتهی الارب ). || ( مص ) بسیار کوشیدن. ( فرهنگ خطی ). سخت کوشی: سلطان چون حدت باس و شدت مراس آن قوم مشاهده کرد بر پشته فرودآمد. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 268 ). || مروسیدن. ( از منتهی الارب ). ممارست. معالجه. ( یادداشت مؤلف ). معالجه. مُزاولة. ( متن اللغة ): مارسه ممارسة و مراساً؛ عالجه و زاوله و عاناه و شرع فیه، کقوله: امارس فیها کنت منهم الممارس؛ ای کنت اعانی و اتأنی. ( اقرب الموارد ). || وررفتن. انگولک کردن به. پیله کردن به. ( یادداشت مؤلف ). ملاعبه. ( متن اللغة ): مارسه؛ لاعبه، و هو مجاز. ( اقرب الموارد ). || همیشگی ورزیدن. ( ناظم الاطباء ). همیشه ورزیدن کاری را.( فرهنگ فارسی معین ). عادت کردن. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به ممارسة شود. || پی چیزی مشقت دیدن.( یادداشت مؤلف ). از کاری رنج دیدن. ( فرهنگ خطی ).
- مراس بربستن؛ علاج کردن. چاره کردن. ( فرهنگ فارسی معین ):
اگر جادوئی گر ستاره شناس
ز خود مرگ را برنبندی مراس.نظامی.
مرأس. [ م ُ رَءْ ءَ ] ( ع ص ) شتر که جز در سر او قوت و چربش نمانده باشد. ( منتهی الارب ). مرآس. رجوع به مرآس شود.
مرأس. [ م ِ ءَ ] ( ع ص ) مرآس. ( منتهی الارب ). رجوع به مرآس شود. || مهتر قوم. ( ناظم الاطباء ). || رأس مرأس؛ ای مصک للرؤس. ( اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ). قوی. سری که به قوت کله می زند به سرهای دیگر. ( ناظم الاطباء ). ج، مرائس.

علاج کردن.

( مصدر ) ۱- مروسیدن علاج کردن.
نوعی شتر
( مر آس ) اسبی که سرهای اسبان بگزد در با هم رفتن

سخت‌کوشی
این اصطلاح دو کلمه‌ای شامل مر-آس احتمالا مفهوم باستانی واژه مزبور راه و آیینی است به یادرگار مانده از مردان. آس، پایه کلمات بسیاری در زبان‌های فارسی، عربی، آذری، انگلیسی بوده، و منشاء هر زبان باستانی که باشد دیگر زبان‌ها به صورت وام‌واژه از آن استفاده کرده‌اند.

💡 حکایت ستم چرخ با که بتوان گفت به غیر باد صبا کاو مراست محرم راز

💡 به خدمت تو اگر می‌کنی ز لطف قبول مراست چند وصیت ایا وصی رسول

💡 از همه عالم مراست کوی تو قبله وز همه گیتی مراست روی تو مقصود

💡 مراست چشم و برد ناخنه ز چشم آرام چه جای آن که بود زیر ناخن آرامش

💡 دست قدرت به قفا می پیچد برق را مشت گیاهی که مراست

💡 مراست سوی تو ای رشک ماه ذره دلیل مراست در رهت ای آفتاب سایه رفیق