مدارا کردن

مدارا کردن. [ م ُ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) مهربانی کردن. نرمی نمودن. شفقت و ملایمت نشان دادن:
که با زیردستان مدارا کنم
ز خاک سیه مشک سارا کنم.فردوسی.ترک من رحمت آشکارا کرد
هندوی خویش را مدارا کرد.نظامی.خواهی از دشمن نادان که گزندت نرسد
رفق پیش آر و مدارا و تواضع کن و جود.سعدی.هر چند مدارا بیش کنی مخالفت زیاده کند. ( گلستان سعدی ).
شکستن کمر کوه قاف چندان نیست
به مور هرکه مدارا کند سلیمان است.صائب. || مماشاة کردن. با هم راه آمدن:
تن خویش در جنگ رسوا کند
همان به که با او مداراکند.فردوسی.وی مردی زیرک و گربز و کاردیده بود و مدارا می دانست کردن با هر جانبی. ( تاریخ بیهقی ص 453 ).
کردند به هم بسی مدارا
تا راز نگردد آشکارا.نظامی.مپندار کو در چنان مجلسی
مدارا کند با چو تو مفلسی.سعدی.درنگیرد صحبت پیر و جوان با یکدگر
با کمان یکدم مدارا تیر نتوانست کرد.صائب.ز شیخ شهر جان بردم به تزویر مسلمانی
مدارا گر به این کافر نمی کردم چه می کردم.یغما. || تحمل کردن. بردباری نمودن. سازگاری نشان دادن:
تو لشکر بیارای و برساز جنگ
مدارا کن اندر میان و درنگ.فردوسی.ای پسر باجهان مدارا کن
وز جفاهای او منال و ملنگ.ناصرخسرو.در بند مدارا کن و دربند میان را
دربند مکن خیره طلب ملکت دارا.ناصرخسرو.روباه بدین شداید و مکاید و نوایب و مصایب احتمال و مدارا می کرد. ( سندبادنامه 329 ).
مدارا کن که خوی چرخ تند است
به همت رو که پای عمر کند است.نظامی.

( ~. کَ دَ ) [ ع - فا. ] (مص ل. ) نرمی کردن، خوشرفتاری نمودن.

( مصدر ) نرمی کردن ملاطفت نمودن: با ایشان سخن نیکو گوید و مدارا کند.

نرمی کردن، خوش‌رفتاری نمودن.

💡 با غم و درد دل و جان چو مدارا کردند ناوک تو طرف جان و دل ریش گرفت

💡 گفته اند نیکو خوئی احتمال کردن مکروههاست و مدارا کردن.

💡 خواب راحت دیده ای نام تحمل می بری سخت جانی با دل نازک مدارا کردن است

💡 هست درمان تو با درد مدارا کردن درد خود را ز طبیبان تو دوا می‌طلبی

💡 عجز گستاخ کند خصم زبون را صائب نتوان با فلک سفله مدارا کردن