محی الدین

لقب شیخ عبدالقادر جیلانی ( گیلانی ) مکنی به ابومحمد.

اسم: محی الدین (پسر) (عربی)
معنی: زنده کننده دین

واژه محی الدین [به زبان انگلیسی: Mohyeddin]، ترکیبی از دو کلمه محی، به معنی احیاگر، و دین، که اشاره به ایمان و یا دین دارد. بنابراین، محی الدین از نظر لغوی، به معنای زنده كننده و احیاگر دین است.
این نام اغلب به عنوان نام کوچک برای پسران در بعضی از کشورهای اسلامی استفاده می شود. در بعضی از موارد هم بعنوان نام خانوادگی مورد استفاده قرار گرفته است.

💡 شیخ ابوطالب مکی در فوت القلوب گوید: افلاک به نفس آدمیان همی گردد همین معنی رانیز از شیخ محی الدین عربی نقل کرده اند.

💡 چنین دانم که محی الدین اعراب نماید ختمی دعوی درین باب

💡 محی الدین بن عربی در تصوف که خداوند از آن دسته از ایشان که براه راست رفته و پیروی از سرور آدمیان و نیک ترین ثقلین(ص) را پیشه کرده اند، خشنود بادا.

💡 شیخ محی الدین عربی در باب هشتم فتوحات مکیه گوید: از جمله ی جهان ها عالمی است که اگر عارف بنگرد، آن را چون صورت های ما بیند و خود را در آن یابد.

💡 و هو محی الدین یحیی بن محمد بن یحیی. جدش در جنگ کفرهٔ غزنین شهید شد و خود در کمالات صوری و معنوی در عالم وحید آمد. این رباعی تیمّناً از او نوشته شد:

💡 ۲. رسائل ابن عربی- ده رساله فارسی شده، شیخ محی الدین ابن عربی، مقدمه، تصحیح و تعلیقات نجیب مایل هروی، انتشارات مولی، تهران ۱۳۶۷ شمسی