محفل

محفل. [ م َ ف ِ ] ( ع اِ ) گردآمدنگاه مردم و انجمن. ج، محافل. ( منتهی الارب ).جای فراهم آمدن مردمان. ( ناظم الاطباء ). انجمن. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). مجلس. مجمع. ( ناظم الاطباء ). گردآمدنگاه. جای گرد آمدن. انجمن گاه مردمان:
گل می نهد به محفل نادانان
بر قلب عاقلان بخلد خارش.ناصرخسرو.و محفلهای سوقه و اوساط مردمان و موضعها می گشت. ( کلیله و دمنه ).
صدر و بالش ز تو آراسته در هر مجلس
دست و مسند به تو افراشته در هر محفل.انوری.عامه اهل بغداد نظاره آن مجمع و محفل بودند. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 285 ). یکی در صورت درویشان نه بر صفت ایشان در محفلی دیدم نشسته. ( گلستان ). یکی از بزرگان را در محفلی همی ستودند. ( گلستان ).
حافظم در مجلسی، دردی کشم در محفلی
بنگر این شوخی که چون با خلق صنعت میکنم.حافظ.محفلی نغز دیدم و روشن
میر آن بزم پیر باده فروش.هاتف.- محفل آرا؛ آراینده و زینت دهنده مجلس. بزم آرا.
- محفل آرائی؛ عمل محفل آرا. بزم آرائی.
- محفل افروز؛ روشن کننده انجمن. که سبب فروغ و روشنی و رونق انجمن شود.
- محفل افروزی؛ عمل محفل افروز.
- محفل نشین؛ اهل مجلس. مجلسی.
|| محل قضاء و محکمه و دیوان عدالت.( ناظم الاطباء ). محل اجتماع اهل منبر. || محل اجتماع و ازدحام. ( ناظم الاطباء ). مجلسی پُرمردم. || بزم. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). محل اجتماع اهل طرب. || محل مؤانست و موافقت. || محل اتفاق و عهد و پیمان. || هنگام فراهم آمدن مردمان. ( ناظم الاطباء ).
محفل. [ م ُ ح َف ْ ف ِ ]( ع ص ) زینت دهنده. آرایش کننده. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ). || جمعکننده. ( ناظم الاطباء ).
محفل. [ م ُ ح َف ْ ف َ ] ( ع ص ) آراسته شده. ( ناظم الاطباء ). زینت داده شده. آراسته. ( از منتهی الارب ).

(مَ فِ ) [ ع. ] (اِ. ) انجمن، مجلس. ج. محافل.

جای جمع شدن گروهی خاص، انجمن، جرگه، مجلس.

جای جمع شدن دوستان، انجمن، جرگه، مجلس، محافل جمع
( اسم ) زینت داده آراسته.
آراسته شده

انجمن، مجلس.
محافل.

💡 ای که می‌خواهی چراغ محفل امکان شوی غیر ازین‌ کز دیده‌ات آتش چکد دیگر چه حظ

💡 بازار سیاه است و کلوپ‌های شبانه محفلی برای فعالیت‌های غیرقانونی اوست.

💡 از محفل حسن تو رسد فیض به خوبان خورشید کمر بسته ی این پای چراغ است

💡 تیرگی از بخت ما صائب سخن بیرون نبرد شمع روشن کرد محفل را و پیش پا ندید

💡 ای خواجه درین محفل اگر فتنه منم تو خوش بنشین که فتنه بر می خیزد