محرمات

محرمات. [ م ُ ح َرْ رَ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ محرمة. ( ناظم الاطباء ): و پشت بر محظورات و محرمات شرع کرده. ( المعجم فی معاییر اشعارالعجم ص 1 ). || ج ِ محرمة. زنانی که به علت نسب، مصاهره، رضاع، لعان، قذف، زنا و لواط تزویج آنها بر مرد حرام است. ( از یادداشت لغتنامه ). || زنان حرم. || ( اصطلاح بزازان ). جامه راه راه که یک راه سیاه و یک راه سپید دارد پارچه خطدار الوان. ( ناظم الاطباء ):
به دست صوفی صوف از محرمات همه
که منهیند برو توبه از مناهی کن.نظام قاری ( دیوان البسه ص 100 ).گاه شد آشکار گه ظاهر
در لباس محرمات عبا.نظام قاری ( دیوان البسه ص 20 ).فش عمامه درآمد به احتساب رخوت
براند دره بنهی محرمات دگر.نظام قاری ( دیوان البسه ص 15 ).از بس الف زخم کشیدم بر سر
از سر تا پامحرمات است دلم.سعید اشرف.محرمات مکن بر من این محرم را
برنگ ابر سیه بر صفای مه می نوش.میرنجات.|| ج ِ مُحَرَّم. رجوع به مُحَرَّم شود.

(مُ حَ رَّ ) [ ع. ] (اِ مف. ) ۱ - چیزهای حرام. ۲ - زنان حرم. ۳ - در فارسی جامة راه راه الوان. ج. محرمه (محرم ).

۱. (فقه ) چیز های حرام شده.
۲. زنان حرم سرا.
۳. [قدیمی] پارچۀ خط دار رنگی.

چیزهای حرام شده، جمع محرم، درفارسی پارچه خط دار الوان راهم میگویند
( اسم ) جمع محرمه.

محرمه (محرم)
چیزهای حرام.
زنان حرم.
در فارسی جامة راه راه الوان.

💡 به باغ روی کسی کز محرمات بود چو محرمان مبر آهوی چشم را به چرا