مجانس

مجانس. [ م ُ ن ِ ] ( ع ص ) مانا به چیزی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). مشاکل. هم جنس. کسی یا چیزی که به دیگری ماند. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ): همچنان که اندر زر چیزی است نه مجانس او اندر طبع. ( قراضه طبیعیات از فرهنگ فارسی معین ). سبب خشکی این فلزات بیشتر آن است که به جوهری که آن رامجانس نباشد آمیخته گردند. ( قراضه طبیعیات ایضاً ). || ( اصطلاح هندسی ) دو شکل را نسبت به یکدیگر مجانس گویند در صورتی که بین هر نقطه از شکل a چون A باهرنقطه از شکل a1 چون A1 رابطه زیر برقرار باشد:
a =OAOA1 نیز بین طولهای شکل a1 چون p1 با طول ن____ظ-ی-رش در شکل a چون p رابطه a =Pp1 بوجود آید. متجانس. ( فرهنگ فارسی مع-ی__ن ).

(مُ نِ ) [ ع. ] (اِ فا. ) همجنس.

هم جنس.

همجنس
( اسم ) ۱ - آنکه یا آنچه از جنس دیگری و همانند او باشد هم جنس: همچنان که اندرز چیزیست نه مجانس او اندر طبع. یا مجانس بودن. از جنس دیگری و همانند او بودن: سبب خشکی این فلزات بیشتر آنست که بجوهری که آنرا مجانس نباشد آمیخته گردند. متجانس.

💡 من رهی در مدح تو پرداخته دیوان ها لفظ های آن مجانس یا مطابق ساخته

💡 خلق نیکو بحق مؤانست است این چنین خلق از مجانست است

💡 و روی ابو موسی قال: قال رسول اللَّه (ص): ما احد اصبر علی اذی یسمعه من اللَّه، انّهم یدعون له ولدا و انّه یعافیهم و یرزقهم، ثم نزّه نفسه عزّ و جلّ عن الولد، فقال: «وَ ما یَنْبَغِی لِلرَّحْمنِ أَنْ یَتَّخِذَ وَلَداً» ای لا یفعل ذلک و لا یحتاج الیه و لا یوصف به لانّه لا یلیق به الولد اذ لا مجانسة بینه و بین احد، لانّه غنیّ غیر محتاج الی معونة الاولاد و الانس معهم و التزیّن بهم.