لظی

لظی. [ ل َ ظا ] ( ع مص ) زبانه زدن آتش. ( منتهی الارب ) ( دهار ). || شکایت کردن از. ( دزی ).
لظی. [ ل َ ظا ] ( ع اِ ) آتش. ( منتهی الارب ). زبانه آتش. ( ترجمان القرآن جرجانی ) ( منتهی الارب ). زبانه و لهب آتش. لهب خالص آتش زبانه زننده. آتش که زبانه زند. ( مهذب الاسماء ).
لظی. [ ل َ ظا ] ( اِخ ) ( الَ... ) جهنم. دوزخ. ( منتهی الارب ). نامی است دوزخ را. ( مهذب الاسماء ). طبقه ای از طبقات دوزخ. نام درکه ای در دوزخ. ( ترجمان القرآن جرجانی ). طبقه پنجم از دوزخ و نام هفت طبقه آن بدین شرح است: جحیم، جهنم، سقر، سعیر، لظی، هاویه، حطمه. ( قصص الانبیاء ص 7 ):
از آن دروغ که گفتم کز آل سامانم
از آل سامان کس نیست در لظی یارم.سوزنی.|| ذولظی، موضعی است در شعر هذیل. ( از معجم البلدان ).

(لَ ) [ ع. ] (اِخ. ) ۱ - طبقة پنجم از طبقات جهنم. ۲ - دوزخ.

۱. جهنم، دوزخ.
۲. آتش دوزخ.

۱- ( اسم ) طبق. پنجم از طبقات دوزخ. ۲- ( اسم ) جهنم دوزخ: از آن دروغ که گفتم کز آل سامانم از آل سامان کس نیست در لظی یارم. ( سوزنی لغ. )
آتش. یا زبانه آتش

طبقة پنجم از طبقات جهنم.
دوزخ.

💡 صرت خریفا و من لظی کبدی یحول صیفا شتاء بغداد

💡 عجایب بین رخش خلد جنانست و نیران تلظی فی جنانی

💡 امشب چه باشد قرن‌ها ننشاند آن نار و لظی من آب گشتم از حیا ساکن نشد این نار من