قیقاج

قیقاج. [ ق َ / ق ِ ] ( ترکی، ص، اِ ) اریب. وریب. ( برهان در کلمه وریب ). مأخوذ از ترکی، در تداول، کج و خم. || تیر خمیده. ( ناظم الاطباء ). تیر افکندن به دشمن در حالی که پشت بدو دارند چنانکه اشکانیان در کر و فر خویش. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ).

(ق ) [ تر. ] (اِ. ) کج، اریب.

۱. اریب، کج.
۲. (قید ) به شکل اریب.

قیقاچ: اریب، کج
۱ - ( صفت ) کج اریب. یا قیقاج رفتن. به طور مورب راه رفتن. یا قیقاج زدن ( قیقاج تیر زدن ). تیر برگشته زدن. ۲ - ( اسم ) جامه مورب بافته و پیشواز اریب انداخته واریب پیوسته: عقلم بخیاط می کرد کنکاج در رخت صوفی دامانش قیقاج.

کج، اریب.

💡 نیش شاخی که بقیقاج بود دانی چیست گلستانی که به بندند بگردش انهار

💡 به پیش روی قیقاج و چپ و راست زندگوئی به هر جائی دلش خواست

💡 هیچ صیدی هرگز از قیقاج اندازی ندید آنچه جویا با دل آن برگشته مژگان می کند