قصارت

قصارت. [ ق َ رَ ] ( ع مص ) قصارة. جامه شستن یعنی پیشه به گازری، و به فارسی با لفظ کردن مستعمل است. ( آنندراج ):
امام شهر که سجاده میکشید به دوش
بخون دختر رز خرقه را قصارت کرد.حافظ ( از آنندراج ).رجوع به قصارة شود.
قصارة. [ ق َ رَ ] ( ع مص ) کوتاه شدن. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). || قصارت. جامه شستن. گازری کردن. ( از آنندراج ). رجوع به قصارت شود. || ( اِمص ) کوتاهی.( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). رجوع به قِصَر شود.
قصارة. [ ق ُ رَ ] ( ع اِ ) سرای خُرد از دار که جز صاحبش داخل نشود. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). خانه فراخ استوار، و گویند از خانه کوچک تر بود. ( اقرب الموارد ). || آنچه در پرویزن باقی بماند سپس ِ بیختن. || آنچه برآید از اسپست به اول کوفتن. || پوست روی دانه. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). || دانه ای که در کفه بماند بعدِ کوفتن. ( منتهی الارب ). || ما سقی الربیع. ( اقرب الموارد ).

(قَ رَ ) [ ع. قصارة ] (اِمص. ) گازری، رخت شویی.

حرفۀ قصار، پیشۀ گازر، گازری.
* قصارت کردن: (مصدر متعدی ) [قدیمی] شستن، شست وشو دادن: امام خواجه که بودش سر نماز دراز / به خون دختر رز خرقه را قصارت کرد (حافظ: ۲۷۲ حاشیه ).

( اسم ) پیشه قصار. گازری.

گازری، رخت شویی.

💡 قصارت یافت از بختش فلک چون جامهٔ خلقان ریاضت یافت از تیغش جهان چون ‌کرهٔ توسن

💡 با اهل صفا جز سر انکارت نیست زیبد پی شست و شو چو قصارت زیست

💡 ز رنگ توبه شد آلوده خرقۀ صوفی بکوی باده فروشش پی قصارت برد