قرایح

(قَ یِ ) [ ع. قرائح ] (اِ. ) جِ قریحه.

= قریحه

جمع قریحه
( اسم ) ۱ - طبیعت طبع ۲ - ادراک اندر یافت ۳ - طبع شعر و نویسندگی: تا کسوتی زیبنده از دست باف قریحه خویش درو پوشم.جمع: قرایح ( قرائح ) قریحه خراشیدن. ( مصدر ) بقریحه خود فشار آوردن: متکلفی خاطر رنجانیده است و قریحت خراشیده.

قرائح
جِ قریحه.

💡 قرایح همه همچون رویه نامطبوع طبایع همه همچون قریحه ناموزون