قحبه

( قحبة ) قحبة. [ ق َ ب َ ] ( ع ص، اِ ) گنده پیر. || سرفه زده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). یقال: به قحبة؛ ای سعال. ( منتهی الارب ). || تباه شکم از دود. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). || زناکار تباه کردار بدان جهت که به بهانه سرفه و تنحنح اشاره کند حریف خود را و یا آن لغت مولد است. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). فاحشه. زن بدکار:
محتسب کون برهنه دربازار
قحبه را میزند که روی بپوش.سعدی.بیاموز مردی ز همسایگان
که آخر نیم قحبه رایگان.سعدی ( بوستان ).

(قَ بَ یا بِ ) [ ع. قحبة ] (ص. ) زن بدکار، روسپی.

زن بدکاره، روسپی.

( صفت مونث قحب کلان ساده ) ۱ - گنده پیر ۲ - فاحشه روسبی.

قحبة
زن بدکار، روسپی.

💡 قربت زن‌قحبه مردم با من از روی قیاس ماجرای کیک و شلوار است گوئی نیست هست

💡 نخست آغاز هر دفتر ستایش پاک یزدان را که هیچ و پوچ هستی داد این زن‌قحبه امکان را

💡 وزیرا جهان قحبه بی وفاست تو را زین چنین قحبه‌ای ننگ نیست

💡 نظر از جمال دنیا نه به زهد بسته دارم که به دیده می نماید، رخ قحبه زشت، ما را

💡 در روسپی‌خانه‌ها واسطه‌ها بیشتر تلاششان بر این بود تا میهمانانشان را راضی کنند. میهمان در صورت نیاز می‌توانست با «قحبه» مورد علاقه‌اش در اتاق‌هایی که از پیش منظور شده بود، بدون شرم خلوت کند و پس از خلوت دوباره بر سر جای خود برگردد و «قحبه» نیز به رقص ادامه دهد.