لغت نامه دهخدا
فلک نواز. [ ف َ ل َ ن َ ] ( ن مف مرکب ) فلک نوازیده. فلک نواخته. شخص بی لیاقت که بسبب پیشامدهایی به دولت رسیده و خود را گم کرده باشد. ( فرهنگ فارسی معین ).
فلک نواز. [ ف َ ل َ ن َ ] ( ن مف مرکب ) فلک نوازیده. فلک نواخته. شخص بی لیاقت که بسبب پیشامدهایی به دولت رسیده و خود را گم کرده باشد. ( فرهنگ فارسی معین ).
( ~. نَ ) [ ع - فا. ] (ص مف. ) خوش - اقبال، کسی که سرنوشت به او روی خوش نشان داده.
( صفت ) شخصی بی لیاقت که به سبب پیشامدهایی به دولت رسیده و خود را گم کرده باشد.
فلک نوازیده بی لیاقت که به سبب پیش آمدهایی به دولت رسیده خود را گم کرده باشد.
خوش - اقبال، کسی که سرنوشت به او روی خوش نشان داده.
💡 فلک نواز آن ساحرم که از طبعم شدست بحر جهان پر ز لولوی شهوار