فشاردن

فشاردن. [ ف ِ دَ ] ( مص ) فشردن. ( آنندراج ). افشردن. ( فرهنگ فارسی معین ):
هر گلی پژمرده میگردد ز دهر
مرگ بفشارد همه در زیر غن.رودکی.یکی دست بگرفت و بفشاردش
پی و استخوانها بیازاردش.فردوسی.فرودآمد از اسب و بفشارد دست
پر از خنده بر تخت زرین نشست.فردوسی.تعویذ وفا برون کن از گردن
ورنه به جفا گلوت بفشارد.ناصرخسرو.|| خلانیدن و فروبردن چیزی را نیز گفته اند در جایی. ( برهان ).

(فِ دَ ) (مص م. ) نک افشردن.

= افشردن

نک افشردن.

💡 وزان جایگه ران بیفشاردند برزم اندرون گرز بگذاردند

💡 فراوان برو تیر بگذاردند به نوک سنانش بیفشاردند

💡 به ایرانیان نیزه بگذاردند سپه را سوی کوه بفشاردند