فسیله

( فسیلة ) فسیلة. [ ف َ ل َ ] ( ع اِ ) خرمابن ریزه. ج، فسائل، فسیل، فسلان. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
فسیله. [ ف َ ل َ / ل ِ ] ( اِ ) گله و رمه و ایلخی اسب و استر و خر باشد وگله آهو و گاو را نیز گویند. ( برهان ):
تازیان و دوان همی آید
همچو اندر فسیله اسب نهاز.رودکی.فسیله بدان جایگه داشتی
چنان کوه تا کوه بگذاشتی.فردوسی.فسیله به بند اندر آورد نیز
نماند ایچ بر کوه و بر دشت چیز.فردوسی.به چوپان بفرمود تا هرچه بود
فسیله بیارد بکردار دود.فردوسی.نخواهیم شاه از نژاد پشنگ
فسیله نه خرم بود با پلنگ.اسدی.فسیله بسی داشتی در گله
به کوه و بیابان بکرده یله.اسدی.خویشتن درمیان فسیله افکند و یک گله در پیش کرد. ( چهارمقاله ).
ترکیب ها:
- فسیله گاه. فسیله گه. رجوع به این دو مدخل ها در جای شود.
|| به معنی شاخ درخت هم آمده است. ( برهان ).

(فَ لِ ) (اِ. ) رمه، گله.
( ~. ) [ ع. فسیلة ] (اِ. ) نهال خرما. ج. فسیل، فسائل.

۱. گله، رمه.
۲. گلۀ اسب: ز هر سوی بودش فسیله یله / به شهر اندر آورد یکسر گله (فردوسی: ۱/۳۱۸ حاشیه ).
نهال خرما.

گله، رمه، گله اسب، سیله ونسیله هم گفته اند
خرما بن خرد جمع: فسیل و فسائل.

منسوب فسیل؛ گله و رمه چوپانان. چنین تا ز کابل بیامد زرنگ.....فسیله همی تاخت از رنگ‌رنگ (شاهنامه)
نهال خرما.

💡 هزار اسپ رود از فسیله گزید دو رَه ده هزار از بره سربرید

💡 فسیله چو آمد به تنگی فراز بخوردند سیراب و گشتند باز

💡 فسیله ببند اندر آرند نیز نماند ایچ بر کوه و بر دشت چیز

💡 یکی روز نزد فسیله رسید حصاری بدان کوه و آن دشت دید

💡 مرغزاری که فسیله گه اسبان تو گشت شیر کانجا برسد خرد بخاید چنگال