فسوسی

فسوسی. [ ف ُ ] ( ص نسبی ) افسوسی. مسخره. مستهزء. هزال. دلقک. ( یادداشت بخط مؤلف ):
به بخشش نباشد ورا دستگاه
فسوسی بخواند بزرگش، نه شاه.فردوسی.مر مؤذن را چون نانی دشوار دهی ؟
مر فسوسی را دینار جز آسان ندهی.ناصرخسرو.گفت تا اکنون فسوسی بوده ام
وز طمع در چاپلوسی بوده ام.مولوی.

افسوسی. مسخره

منسوب به فسوس، افسوس خوردن. حسرت بردن. جهانا سراسر فسوسی و باد/ به تو نیست مرد خردمند شاد. «فردوسی»

💡 فغان که نیست بغیر از دریغ و افسوسی به دست آنچه مرا مانده از جوانی خویش

💡 در مصیبت خانه دنیا دل بی داغ نیست مهر تابان دست افسوسی است بر زانوی صبح

💡 شود هر فردی از اوراق عمرم دست افسوسی اگر اوقات طاعت در حساب زندگی باشد

💡 می کشم هر لحظه صائب آه افسوسی زدل یک نفس فارغ نمی گردم ز رفت و روی خویش

💡 که‌ام من از نصیب عالم اظهار مأیوسی غبار دامن رنگی صدای دست افسوسی

💡 نمانده است ز دل جز غبار افسوسی به این خرابه فتد نور ماهتاب کجا؟