فریفتن

فریفتن. [ ف ِ / ف َ ت َ ] ( مص ) پهلوی فرفتن. فریبیدن. فرهیفتن. فریب دادن. گول زدن. گمراه کردن. ( فرهنگ فارسی معین ). بازی دادن. ( یادداشت بخط مؤلف ). این کلمه مصدر ماضی است و مضارع و امر آن از فریبیدن اشتقاق می یابد:
همانا دلش دیو بفریفته ست
که بر بستن من چنین شیفته ست.فردوسی.تو با تاج و با تخت نشکیفتی
خرد را بدینگونه بفریفتی.فردوسی.امیر مسعود عبدوس را فراکرد تا که کدخدایان ایشان را بفریفت. ( تاریخ بیهقی ). و در نهان حاجبش را طغرل که وی را عزیزتر از فرزندان داشتی بفریفتند. ( تاریخ بیهقی ).بجای آوردند که ایشان را فریفته اند. ( تاریخ بیهقی ).
ترا به مهره و حقه فریفتند ایراک
چو حقه بی دل و مغزی، چو مهره بی سر و پا.خاقانی. || فریب خوردن. گول خوردن. ( فرهنگ فارسی معین ):
خرد را کنی بر دل آموزگار
بکوشی که نفریبی از روزگار.فردوسی.پیری عالم نگر و تنگیش
تا نفریبی به جوان رنگیش.نظامی.مرا آن به که از شیرین شکیبم
نه طفلم تا به شیرینی فریبم.نظامی.نفریبی به آشنایی کس
کس خود تیغ خودشناسی بس.نظامی.

(فِ یا فَ تَ ) ۱ - (مص م. ) فریب دادن، گول زدن. ۲ - (مص ل. ) فریب خوردن، گول خوردن.

۱. فریب دادن، گول زدن.
۲. (مصدر لازم ) [قدیمی] فریب خوردن، گول خوردن: به مدارای هیچ کس مفریب / از مراعات هرکسی بشکیب (نظامی۴: ۶۸۰ ).

( فریفت فریبد خواهد فریفت بفریب فریبنده فریبا فریفته فریبش ) ۱ - ( مصدر ) فریب دادن گول زدن گمراه کردن ۲ - مغبون کردن ۳ - ( مصدر ) فریب خوردن گول خوردن: بمدارای هیچکس مفریب از مراعات هر کسی بشکیب. ( هفت پیکر )

فریب دادن، گول زدن.
فریب خوردن، گول خوردن.
فریفت.
فریب.

💡 چو لیدران خطاکار و زاهدان ریا از این سپس سر مردم فریفتن دارم

💡 تا چند خاطر از می و مطرب فریفتن بر بوی آنک خیر بود آخر الامور

💡 ترا به حقه و مهره فریفتند از آن چو حقه بی دل و مغزی چو مهره بی سر و پا

💡 تو را به مهره و حقه فریفتند ایراک چو حقه بی‌دل و مغزی چو مهره بی سر و پا