فروکش کردن

کاهش یافتن، فرو نشستن، کم شدن

اوج گرفتن، شدت گرفتن

فروکش کردن. [ ف ُ ک َ / ک ِ ک َ دَ ]( مص مرکب ) دعوا کردن با لجاجت و سماجت. || اقامت کردن و در جایی ماندن. ( برهان ):
دل گفت فروکش کنم این شهربه بویش
بیچاره ندانست که یارش سفری بود.حافظ.سرمنزل فراغت نتوان ز دست دادن
ای ساربان فروکش کاین ره کران ندارد.حافظ.|| کم شدن طغیان آب یا باد و آماس اندامهای کسی. ( یادداشت بخط مؤلف ).

( ~. کَ دَ ) (مص ل. ) ۱ - مهار شدن. ۲ - در جایی فرود آمدن و ماندن. ۳ - از شدت و حدّت چیزی کم شدن.

۱ - عنان ( مرکوب ) فرو کشیدن نگهداشتن زمام ۲ - اقامت کردن در جایی ماندن: دل گفت فروکش کنم این شهر ببویش بیچاره ندانست که یارش سفری بود. ( حافظ ۳ ) ۱۴۶ - دعوا کردن بالجاجت.

مهار شدن.
در جایی فرود آمدن و ماندن.
از شدت و حدّت چیزی کم شدن.