فرونشان

💡 مگذار شاه دل به در مات خانه در زین در که هست درد ز عزلت فرونشان

💡 دهد آتش جدائی شرر مرا نمودی به همان نفس بمیرم که فرونشانم او را

💡 گفت: از این نمی‌گریم. از آن می‌گریم که شمعهای ایمان و چراغهای توحید در سینه های ما افروخته اند. می‌ترسم که نباید که از مهبّ بی نیازی بادی درآید - همچنین و آن همه را فرونشاند.

💡 ز خاک تیره هوا را به دل غباری بود درآمد ابر و به کلّی فرونشاند غبار

💡 ای که ز آب زندگی لعل تو می‌دهد نشان خیز و به دیده‌ام نشین، آتش دل فرونشان

💡 آتش اشتیاق تو شعله زند درون جان هردم از آب دیدگان باز فرونشانمش