فرا دید

(فَ ) (ق مر. ) پدید، هویدا.

پدید، هویدا.
* فرادید آوردن: (مصدر متعدی ) [قدیمی] پدید آوردن.

به دید پدید هویدا. یا فرادید آوردن. پدید آوردن آشکار کردن.

💡 واسطی گوید طربی اندر داود علیه السلام فرا دیدار آمد از حلاوت طاعت، باندوه و از حسرت بدل شد و او اندرین حال تمامتر بود از آنک در آن وقت که کار بر وی پوشیده بود. پیری گفته است که توبۀ دروغ زنان بر سر زبان باشد یعنی قوله اَسْتَغْفِرُاللّهَ.

💡 چشم دل دوربین درین بحر محیط چندان که فرو دید، فرا دید نبود

💡 ابو عثمان مغربی از اینجا گفت: هر که حق را اجابت کرد، مملکت وی را اجابت کرد. یعنی که چون در مملکت چیزی فرا دید آید، وی را از آن خبر دهند.

💡 درویشی در بادیه تشنه گشت از هوا قدحی زرّین فرا دید آمد پر آب سرد.

💡 ابوعمرو زُجاجی گوید هر که سخن گوید از حالی که آنجا نرسیده باشد سخن او فتنۀ مستمع باشد و دعوی بود که اندر دل وی فرا دیدار آمده باشد و خدای بر وی حرام کند یافتن آن حال.

💡 از نور خدا روح فرا دید آمد پس «نُور علی نور» نه در قرآنست؟