فئتین

(فِ ئَ تَ ) [ ع. ] (اِ. تثنیة فئه ) ۱ - دو گروه، دو دسته. ۲ - دو دسته از لشکریان.

( اسم تثنیه فئه ) دو گروه دو دسته دو دسته از لشکریان.

[ویکی الکتاب] معنی فِئَتَیْنِ: دو جماعت - دو گروه
ریشه کلمه:
فئی (۱۰ بار)
گروه. دسته. در اقرب الموارد گفته: تاء آن عوض از یاء است که اصل آن «فأی» است و از کلیات ابوالبقاء نقل کرده: فئة جماعتی است که در یاری به یکدیگر رجوع کنند. ناگفته نماند این در صورتی است که فئة را از «فی‏ء» بگیریم که به معنی رجوع است چنانکه راغب عقیده دارد.. چه بسا گروه کمی که به اذن خدا بر گروهی بسیار غلبه کرده است.. برای شما در دو گروه که با هم روبه رو شدند آیتی بود گروهی در راه خدا می‏جنگید و گروه دیگر کافر بود.. رجوع شود به «رکس».

تثنیة فئه)
دو گروه، دو دسته.
دو دسته از لشکریان.

💡 قومی گفتند: بکشیم ایشان را، که خون و مال ایشان مباح است از بهر آنکه مرتدّ گشتند. قومی گفتند: ایشان بر دین مااند، تا آن گه که تبدیل دین از ایشان درست شود. و رسول خدا (ص) خاموش میبود، و هیچ دو فرقت را از گفت خویش نهی نمی‌کرد تا آیت آمد: فَما لَکُمْ فِی الْمُنافِقِینَ فِئَتَیْنِ ای صرتم فئتین محلّا و محرما.