غیو

غیو. [ وْ ] ( اِ ) آواز و صدای بلند. ( فرهنگ جهانگیری ). آواز و صدای بلند و رسا. ( برهان قاطع ). مخفف غریو است و غو نیز گویند. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). غیه. ( برهان قاطع ). خروش:
یکی از جای برجستم چنان شیر بیابانی
و غیوی برزدم چون شیر بر روباه درغانی.ابوالعباسی.بسحرگاهان ناگاهان آواز کلنگ
راست چون غیو کشد صفدر در کردوس.منوچهری ( از انجمن آرا ) ( آنندراج ).صدمت صور و غیو تو گه جنگ
هر دو همره چو رنگ با ارتنگ.سنایی ( از فرهنگ جهانگیری ) ( نظام ).

(غِ ) (اِ. ) آواز بلند.

غریو، بانگ بلند، فریاد.

غو، غریو، بانگ بلند
( اسم ) آواز بلند صدای بلند غریو.

آواز بلند.

💡 یار غیور است و نیست نام و نشانی ز غیر دم مزنید از مسیح عذر بخواه از عزیر

💡 او شاهد حضرتست و حق نیک غیور هر چشم که بسته گشت از آن میدانم

💡 بنور روی تو پیش از بروز بتوان دید جمال صورت کامن پس حجاب غیوب

💡 ابن حسام تا نشوی ملتغت به غیر پرهیز کن ز آتش قهر غیور او

💡 روز از خجلت بکاه آنجا که شب مهمان شدی گر غیوری شیوه شمع سحرگاهی گزین