غم نشان

غم نشان. [ غ َ ن ِ ] ( نف مرکب ) نشاننده غم. تسکین دهنده اندوه:
غمخوار ترا بخاک تبریز
جز خاک تو غم نشان مبینام.خاقانی.گر جان ما بمرگ منوچهر غمزده ست
تو دیر زی که دولت تو غم نشان ماست.خاقانی.خاقانی از تیمار تو حیران شد اندر کار تو
ای جان او غمخوار تو، تو غم نشان کیستی ؟خاقانی ( دیوان چ سجادی ص 666 ).

(غَ. نِ ) [ ع - فا. ] (ص فا. ) تسکین - دهندة غم.

نشانندۀ غم، تسکین دهندۀ غم و اندوه.

نشاننده غم تسکین دهنده اندوه.

تسکین - دهندة غم.

💡 ایدل اگر زمانه بصد غم نشاندت بنشین و صبر کن که صبوری دوای اوست

💡 در زمین دل نهال غم نشانیدم دگر بو که بعد از روزگاری خرمی بار آورد

💡 عجب است اگر نخیزند بکینت اهل عالم که تو شادمان نشینی دگری بغم نشانی

💡 گر جان ما به مرگ منوچهر غم زده است تو دیر زی که دولت تو غم نشان ماست

💡 صحرا و سنگلاخ ضلال است، هوشدار این غم نشان راه هدا می‌دهد به دل

💡 نماند از شب تاریک غم نشان که دگر طلوع کرد ز خم آفتاب انور می