غالیه بار

غالیه بار. [ ی َ / ی ِ ] ( نف مرکب ) به معنی غالیابار است که کنایه از بوی خوش دهنده باشد. ( برهان ) ( آنندراج ). غالیه بخش:
مگر که غالیه میمالی اندرو گه گاه
وگرنه از چه چنان تافته است و غالیه بار.فرخی.ناز از تو سزد بر من مسکین که تو ایدون
با طره مشکین و خط غالیه باری.فرخی.گرنه ز سر زلف بخم خیزد هر شب
باد سحری، از چه سبب غالیه بار است ؟سروش اصفهانی.

( ~. ) [ ع - فا. ] (ص فا. ) کنایه از: بوی خوش دهنده.

خوش بو.

( صفت ) ۱ - آنچه غالیه پاشد غالیه بخش. ۲ - بوی خوش دهنده.

کنایه از: بوی خوش دهنده.

💡 قلم چو آهوی چین است و نامه دشت ختن عبیر و غالیه بارد ز نافه ختنش

💡 حلقه ی زلف دلارام من از هم بگشای شمسه ئی زان گره غالیه بارم برسان

💡 هوا عبیر فشان است و باد غالیه بار است مگر به طره ی جانان نسیم صبح وزیده

💡 گهی میانهٔ صحرای سیم غالیه بار گهی میانهٔ دریای قیر غالیه خور

💡 چو باد بر شکند چین زلف غالیه بارش قند ز هر شکنی صدهزار دل به کنارش

💡 نازاز تو سزد برمن مسکین که توایدون باطره مشکین وخط غالیه باری