عذوبت

عذوبت. [ ع ُ ب َ ] ( ع مص ) رجوع به عذوبة شود.
عذوبة. [ ع ُ ب َ ] ( ع مص ) پاکیزه گردیدن آب. ( از اقرب الموارد ) ( آنندراج ) ( منتهی الارب ) ( غیاث اللغات ). خوش شدن آب. ( تاج المصادر بیهقی ). مجازاً، بمعنی شیرین شدن دیگر اشیاء سوای آب. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ):
جز در صفات نجم نخواهد شدن پدید
در نثر من عذوبت و در نظم من نظام.سوزنی.

(عُ بَ ) [ ع. عذوبة ] ۱ - (مص ل. ) گوارا بودن. ۲ - (اِمص. ) گوارایی.

۱. گوارا بودن آب یا شراب، گوارا شدن.
۲. [مجاز] زیبایی، جذابیت.

گوارابودن آب یاشراب، گواراشدن، گوارایی
۱ - ( مصدر ) گوارا بودن ( آب و شراب و غیره ). ۲ - مطبوع بودن ( سخن ). ۳ - ( اسم ) گوارایی ( آب و شراب و غیره ) ۴ - مطبوعیت.

عذوبة
گوارا بودن.
گوارایی.

💡 عذوبت سخن ازآب سیل چشمم خاست مداد سوخته از خامه ی روان من است

💡 جز در صفات نجم نخواهد پدید شد در نثر من عذوبت و در نظم من نظام

💡 شد حاصلش عذوبت روح از عذاب تن جانش عزیز گشت چو تن در هوان نهاد

💡 عذوبت سخنش در مذاق تشنه عقل نشسته است چو می در طبیعت مخمور

💡 دست او گاه سخاوت شرم طوبی می‌دهد لفظ او وقت عذوبت رشک کوثر می‌شود

💡 از متانت حبل اقبالت چو شعر بوالفرج وز عذوبت مشرب عیشت چو نظم فرخی