عثار

عثار. [ ع َ ] ( ع اِ ) جای هلاک و بدی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
عثار. [ ع ِ ] ( ع اِمص ) بدی. ( اقرب الموارد ). || ( ص ) ناخوش آیند. ( اقرب الموارد ). || ( مص ) شکوخیدن. بسردرافتادن. ( منتهی الارب ) ( غیاث اللغات ):
ماه چون شد بدر آمد بی عثار
شاه پیلان شب به سوی چشمه سار.مولوی.هر که آخربین تر از مسعودوار
نَبْوَدَش هر دم بره رفتن عثار.مولوی.هر قدم من از سر بینش نهم
از عثار و اوفتادن وارهم.مولوی.|| به روی درافتادن و خوار گردیدن. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).

(عِ ) [ ع. ] ۱ - (مص ل. ) لغزیدن و افتادن. ۲ - (اِمص. ) لغزش.

لغزیدن و افتادن، به سر درآمدن.

لغزیدن وافتادن، بسردر آمدن، لغزش
۱ - ( مصدر ) لغزیدن و سقوط کردن بسر در آمدن. ۲ - ( اسم ) لغزش.
شکوخیدن ناخوش آیند

لغزیدن و افتادن.
لغزش.

💡 هر که آخربین بود مسعودوار نبودش هر دم ز ره رفتن عثار

💡 هر قدم من از سر بینش نهم از عثار و اوفتادن وا رهم