طلیق

طلیق. [ طَ ] ( ع ص ) خنده روی. ( منتهی الارب ). گشاده روی. ( منتهی الارب ) ( دهار ). || از قید رسته. ( منتهی الارب ). رهاشده از بند. ( منتخب اللغات ). رهاکرده. ( منتهی الارب ). آزادکرده ( پس از بردگی ). از بند رهاکرده. ج، طُلقاء. ( مهذب الاسماء ).
- رجل طلیق الیدین؛ اذا کان سخیاً. ( مهذب الاسماء ). بخشنده.
- طلیق الاله؛ باد است. ( منتهی الارب ).
- طلیق اللسان؛ تیززبان. گشاده زبان.
- طلیق الوجه؛ خندان و گشاده روی. ( منتخب اللغات ).
- لسان طلیق؛ زبان فصیح. ( منتهی الارب ).
طلیق. [ طَ ] ( اِخ ) رجوع به مروان بن عبدالرحمن در الاعلام زرکلی ج 2 ص 451 شود.
طلیق. [ طُ ل َ ] ( اِخ ) ابن سفیان. صحابی است. ( منتهی الارب ).
طلیق. [ طِل ْ لی ] ( ع ص ) مرد بسیار طلاق دهنده. ( منتهی الارب ).

(طَ ) [ ع. ] (ص. ) ۱ - گشاده روی، بشاش. ۲ - رها، آزاد.

۱. آزاد، رها، غیرمقید.
۲. گشاده زبان، فصیح، روان.

آزاد، رها، غیرمقید، گشاده رو، گشوده زبان، طلیق اللسان: گشاده زبان
۱ - خنده روی بشاش. ۲ - از قید رسته از بند رها کرده جمع: طلقائ.
مرد بسیار طلاق دهنده

گشاده روی، بشاش.
رها، آزاد.

💡 خود طلیق عرض خویشند این جماعت کی سزاست کز زبان شاعران اندیشه و پروا کنند؟

💡 پس منادی میکنند از چپ و راست کاین طلیق اللّه آزاد خداست