ضبط کردن در زبان فارسی دارای دامنهای از معانی است که کاربرد آن بسته به بافت جمله، تفاوت مییابد. یکی از رایجترین معانی آن، حفظ کردن یا نگهداشتن اطلاعات و دادههاست؛ این کاربرد اغلب در حوزههای حافظه، یادگیری، یا ثبت صوت و تصویر بهکار میرود، بهگونهای که محتوایی که بهطور موقت وجود داشته است، در قالبی ماندگارتر برای بازیابی در آینده تثبیت گردد. این فرآیند، از حفظ کردن مطالب در ذهن تا ضبط صدا و تصویر با ابزارهای الکترونیکی، همگی بر محوریت نگهداری دقیق و جلوگیری از زوال محتوا استوار است.
معنای دوم و حقوقیتر «ضبط کردن»، به معنای تصرف کردن به ملکیت گرفتن یا توقیف اموال است. در این مفهوم، ضبط عملی است رسمی و قانونی که معمولاً توسط نهادهای دولتی یا قضایی صورت میگیرد و به موجب آن، مالکیت یا حق استفاده از یک دارایی، بهطور موقت یا دائم، از مالک سلب و در اختیار نهاد ناظر قرار میگیرد. این تصرف، اغلب به دلیل تخلف، بدهی، یا طی فرآیندهای قانونی مربوط به مصادره اموال انجام پذیرفته و نشاندهنده اعمال قدرت حاکمیتی بر داراییهای مورد نظر است.
