صد شاخ

(صَ ) (ص مر. ) پاره پاره.

( صفت ) صد پاره پاره پاره.

💡 بی ‌برگ طرب کرد مرا قامت پیری خم‌گشتن این نخل به صد شاخ تبر زد

💡 صد شاخ خوش از غیب گل افشان بر تو بر شاخ رضا چه میزنی تو تیشه

💡 ترک سودای سر زلف سیاهت نکنم گر به صد شاخ کنی همچو سر شانه مرا

💡 صد شاخ گل دمید و ورق کرد زرد و ریخت نخل قد تو فتنه عالم بود هنوز

💡 دل به صد شاخ است در بستان صنوبر را چو من گوییا دلداده سرو قد دلجوی توست

💡 صد شاخ گل تازه نشاندم به هوایت بازآ که یکی زان همه ننشست به جایت