شگن

شگن. [ ش ُ گ ُ ] ( اِ ) شگون. فال نیک. ( ناظم الاطباء ). مخفف شگون است که به فال نیک برداشتن و به میمنت دانستن چیزها باشد، مانند: پرواز مرغان و حرکات وسکنات آدمیان، وحوش و امثال ایشان. ( از برهان ) ( از غیاث ). و این مفرس سُگن باشد مرکب از لفظ «سو» که به هندی نیک است و «گن » به معنی اثر. ( از آنندراج ). فال نیک باشد و آن را مروا گویند. ( فرهنگ جهانگیری ).
- شگن گرفتن؛ فال نیک و شگون گرفتن. ( فرهنگ جهانگیری ):
ماه و زهره خیره بین از حسنشان
مشتری از رویشان گیرد شگن.مولوی ( از جهانگیری ).رجوع به شگون شود.

= شگون

شگون و فال نیک فال نیک و شگون گرفتن.

سرزمینی که نیرو برای جنگ به کوه هماون ارسال کرده‌بود و پای در کاب پیران و پیران متحد افراسیاب بود. کشانی و شگنی و سقلاب و هند..... چغانی و رومی و وهری و سند

💡 که دید توده شود مشگناب بر گل سرخ که دید حلقه شود عود خام بر مه تام

💡 هم رخ خوبت ز مشگناب بستر یافته هم سر زلفت ز سیم خام بالین ساخته

💡 امروز خشگناب چرا شد چنین خراب ؟‬ ‫خشگنابی یامان گوْنه کیم سالیب ؟‬

💡 یکی را ز شگنان و سقلاب و چین نمانم که پی برنهد بر زمین

💡 در دامن سحاب فتد ذره‌ای از آن تا دامن ابد دمد از خاک مشگناب

💡 ‫خشگنابین خوْش گوْنی، یادش بخیر !‬ ‫خشگنابین خوْش گوْنی، یادش بخیر !‬